Olivier Strelli, modeontwerper
My biggest mistake
"In 1992 nam de Japanse onderneming Kanematsu Gobo contact op met mij. Dit ‘bedrijfje’ wilde een Olivier Strelli-licentie binnenhalen om mijn collecties in Japan te maken voor de Japanse markt. In ruil daarvoor zouden zij mij een percentage van de omzet geven in de vorm van royalties - drie of vier procent."
"We hebben een aantal jaar zo gewerkt. Ik ging tweemaal per jaar naar Japan voor de collecties. Op een bepaald moment begon er iets door mijn hoofd te malen: ik vond dat de omzet - vijftig miljoen frank - niet evenredig was met de onkosten die zij tijdens mijn verblijf maakten. Ik reisde namelijk in business class, had een auto tot mijn beschikking en verbleef in een luxehotel."
"Ik heb toen het lef gehad om één van hun ateliers binnen te stappen en tot mijn ontsteltenis bleek dat zij vier vijfde van mijn collectie hadden gekopieerd en onder een andere merknaam goedkoper verkochten. Ik vond dat zo walgelijk dat ik het contract heb verbroken."
"Vijf jaar later kwam een andere Japanse groep, Tokyo Style, met een voorstel voor een gelijksoortig contract. Ik was niet van plan om me tweemaal aan dezelfde steen te stoten. De directeurs begrepen mijn scepsis en stelden mij in plaats van royalties een vast bedrag van 7 miljoen frank per jaar voor."
"Ik voelde me stukken geruster. Hun collecties doen het geweldig en ik was beter af geweest met een vast bedrag én royalties. Ik heb hun dat voorstel gedaan, maar ze wilden niet. Ze waren wel zo fair om het vaste bedrag te verhogen."
"Ik heb hieruit geleerd dat je door één negatieve ervaring niet mag denken dat alle volgende ook zo zullen zijn. De omstandigheden en de betrokkenen zijn elke keer anders. Zoals iedereen heb ik in mijn carrière massa's van die foutjes begaan, maar net die slippertjes maken het leven interessant."
Bron: 
