"mijn vader heeft me in het begin erg gesteund, maar nooit financieel."
Twee jaar geleden, op zijn achttiende, kreeg Pierre Hamblenne van zijn vader een slapend bedrijf. Hij gebruikte het om rookdetectors mee te verkopen. Daarmee verdiende hij het kapitaal voor zijn echte droom: de oprichting van zijn eigen modelabel.
"Ik had altijd al zin om een eigen kledinglijn te ontwerpen, maar bij gebrek aan middelen en ervaring bleef het lang bij vage plannen. Op mijn achttiende schonk mijn vader me een slapend bedrijf, waar hij niets meer mee deed. Zonder goed te weten wat ik ermee zou aanvangen, begon ik aan de HEC Managementschool in Luik aan een master beheerswetenschappen. Toevallig las ik in de pers dat alle Belgische woningen tegen juli 2006 uitgerust moesten zijn met een rookdetector. In volle verkiezingstijd bestond daar een grote markt voor, zo leek me: ik kon de burgemeesters uit de regio rookdetectors verkopen, die zij op hun beurt aan hun burgers konden aanbieden. Samen met een vriend van de HEC ging ik naar China, op zoek naar een leverancier. Een groot fiasco. Na onze terugkeer vonden we uiteindelijk Zweedse en Finse producenten die ons wilden beleveren, maar we hadden geen geld om de aankoop te financieren. Mijn vader hielp ons om te onderhandelen met de banken over een lening. We konden een lening aangaan met zijn huis als onderpand. Daarna moesten we de gemeentelijke overheden zien te overtuigen. Geen sinecure, maar onze winstmarge was zo klein dat ze uiteindelijk allemaal toehapten. Onze voorraad werd zelfs opgekocht door Belgische leveranciers die hun bestellingen niet tijdig konden leveren. Aan het eind van de rit hield ik 100.000 euro brutowinst over. Daarmee kon ik eindelijk mijn modeproject verwezenlijken."
"Als je vertrouwen hebt in jezelf en je project, kan je alles aan, zo luidt mijn principe. Als starter moet je natuurlijk je kennissenkring inschakelen - professionals uit de mode-, fotografie- en reclamesector zijn zowat onbetaalbaar - en heb je ook een tikkeltje geluk nodig. Mijn buurvrouw, een styliste, hielp mij bijvoorbeeld modellen te ontwerpen. Ik liep toevallig een vroegere vriend tegen het lijf, die inmiddels model was en mij met de catalogi hielp. Verder kon ik rekenen op de steun van een bevriende notaris. Je mag nooit bang zijn om hulp te vragen, want vroeg of laat word je afgerekend op de fouten die je uit onwetendheid maakt."
"Om te beginnen was het niet eenvoudig om leveranciers te vinden die redelijke prijzen hanteerden én er een fatsoenlijk arbeidsethos op nahielden. Na mislukte pogingen in China en Oost-Europa vond ik uiteindelijk een geschikte partner in Sri Lanka: de fabriek die Ralph Lauren belevert. Toen ik 6000 stuks bestelde, lachten ze wat meewarig: dat aantal produceren ze in een halve dag! Maar ze gingen toch akkoord, op voorwaarde dat ik cash betaalde.
Vervolgens moest ik de boetieks over de streep trekken. Tijdens de universitaire vakantie in januari ging ik op prospectie. De meeste hadden hun zomercollectie al maanden eerder besteld. Uiteindelijk kon ik 25 winkels overhalen om het merk In-Joy in de rekken te hangen en alleen de verkochte stuks te betalen. Toevallig werd ik opgemerkt door een Engelse investeerder. Met hem heb ik zopas een nieuwe onderneming opgericht, In-Joy. Hij brengt het kapitaal in, ik het merk, en we bezitten elk de helft van de aandelen. Een onverhoopte meevaller."
"Mijn vader heeft mij in het begin erg gesteund, maar nooit financieel. Mijn moeder was minder enthousiast toen ze merkte dat ik meer met de rookmelders dan met mijn studie bezig was. Ze had voor een stuk gelijk, want in het eerste jaar was ik net niet geslaagd. Sindsdien gaat het wel goed, want ik wil absoluut mijn diploma halen. Ik heb trouwens een groot voordeel tegenover de andere studenten: ik breng de theorie meteen in praktijk.
De mensen denken dat ik inmiddels een rijk man ben, maar niets is minder waar. Om mijn recht op kinderbijslag te behouden mag ik mezelf bijna niets uitbetalen. Ik ben onbezoldigd bestuurder van mijn vennootschap. De vennootschap financiert alleen een deel van mijn auto en vliegtickets. De volledige opbrengst van In-Joy wordt opnieuw in het merk geïnvesteerd of gebruikt om mijn tijdelijke medewerkers te betalen. Zij verdienen trouwens heel wat meer dan ikzelf."
www.in-joy.be
Het volledige artikel kun je in pdf-formaat opvragen door een mail met “LuxPerience” te sturen naar benny.debruyne@bizzmagazine.be
Bron:
