hij is het jonge veulen, ik de ouwe vos!
Een doorgewinterde ondernemer wil stoppen met zijn succesvolle zaak, maar dan dient zich onverwacht toch een koper aan. Die is jong en heeft te weinig geld om de zaak meteen over te kopen. Hoe losten ze dat op?
Danny Gielen richt in 1998 een handelsvennootschap op. Personeel, een productieapparaat of gebouwen heeft hij niet nodig: hij treedt op als commercieel tussenpersoon tussen de producenten uit de voedingsmiddelenindustrie en de grootdistributie. Ondanks een boekhoudkundige balans die menigeen jaloers zou maken, beslist hij in 2006, hij is dan 45, om ermee te stoppen. "Ik heb die wens voorgelegd aan mijn financiële adviseur, Eddy Claesen, die de zaken in handen genomen heeft", vertelt Danny Gielen. Claesen steekt zijn mening niet onder stoelen of banken: "Het was een volkomen idioot idee", aldus Claesen. "Danny had knowhow, een reputatie, een netwerk, ... en legde bovenal telkens opnieuw schitterende cijfers voor! Na enkele discussies heb ik hem kunnen overtuigen om voor zijn zaak een overnemer te zoeken buiten zijn onmiddellijke entourage."
Het profiel van Pascal Petit, verkoper in een bedrijf uit dezelfde sector en bovendien een professionele kennis van Danny Gielen, lijkt geknipt. "Ik liep al drie jaar met het idee rond om een eigen zaak te beginnen", herinnert Pascal Petit zich. "Danny en ik konden het vrij goed met elkaar vinden en ik zag het idee van een overname dus meteen zitten." Er is wel een groot probleem: de zaken van Danny Gielen lopen aardig. Pascal Petit kan het zich op 33-jarige leeftijd niet veroorloven om zo'n grote investering te doen. "Geld en het voortbestaan van mijn bedrijf waren dus de twee zaken die ik tegen elkaar moest afwegen", herinnert Danny Gielen zich. "En ik kwam tot het besluit dat geld niet alles is in het leven en dat ik het voortbestaan van mijn bedrijf belangrijker vond dan een fabelachtige overnameprijs. Wij hebben dus een zo eerlijk mogelijke regeling getroffen. Een gulden middenweg, waar we ons allebei in konden vinden." Via de nieuwe vennootschap Dapaco (Danny and Pascal Company) verwerft Pascal Petit een minderheidsaandeel in de vennootschap van Danny Gielen. Op termijn is het de bedoeling om het zwaartepunt stilaan te verleggen, tot Pascal Petit de onderneming volledig overneemt. "Vandaag zijn wij partners", legt de overnemer uit. "Onze verschillende participaties in de vennootschap hebben geen enkele weerslag op de manier waarop we elkaar behandelen. Danny en ik krijgen hetzelfde loon en hebben dezelfde voordelen: er is tussen ons geen enkele vorm van concurrentie."
Of comanagement moeilijk is? "Voordien deed ik alles zelf. Ik heb moeten leren om bepaalde dingen los te laten", erkent Danny Gielen. "Maar vandaag is het een droom, want Pascal en ik zijn echt complementair. Ik heb de afdeling charcuterie op mij genomen, terwijl hij de bereide maaltijden en vis verkoopt, maar we bezoeken wel dezelfde klanten. Pascal is zo'n beetje het jonge veulen en ik ben de ouwe vos. Hij is wat onstuimiger, ik wat bedachtzamer. Maar hij heeft zo snel bijgeleerd!" Voor Pascal Petit zijn de voordelen van deze situatie legio. "In tegenstelling tot iemand die een bedrijf opricht, kon ik starten in een goed draaiende, stabiele structuur en hoefde ik me geen zorgen te maken over mijn salaris.”
Bron: 
.
