Twee eigenschappen kenmerken de handelwijze van de centurion : hij geeft duidelijke doelstellingen (het Gallische Dorp met de grond gelijkmaken om het prestige van het keizerrijk te herstellen) en een strategie om zijn doel te bereiken (de slagorde). Hij voert een monoloog met zijn medewerkers (in dit geval, met zijn legioensoldaten): de baas spreekt en de medewerkers luisteren. Of ze doen alsof ze luisteren, denken er het hunne van en voeren vervolgens de orders uit.
Als een leider van het type centurion 'praat' met zijn medewerkers, doet hij dat om zijn doelstellingen duidelijk te maken, zijn medewerkers toe te spreken en de procedure voor te schrijven. Deze leider houdt van beslissingen nemen, maar niet van dialoog. De centurion stelt zichzelf niet al te veel vragen en stelt er nog minder aan zijn medewerkers. Hij is vastberaden en autoritair en hij is het gewoon dat iedereen hem gehoorzaamt. Het is een machtsmens die vaak respect of toch op zijn minst een zeker ontzag afdwingt. Het spreekt vanzelf dat de strategie van de centurion er heel anders had uitgezien, als hij de mening had gevraagd van de ervaren soldaten.
Is de leiderschapsstijl van de centurion altijd tot mislukken gedoemd ? Zeker niet. In heel wat situaties is deze stijl een troef.
Bijvoorbeeld :
Bij een dringend optreden: op het ogenblik dat de Titanic begint te zinken, verwacht niemand van de kapitein dat hij zijn bemanning raadpleegt. Integendeel, hij moet snel en efficiënt richtlijnen geven om het hoofd te bieden aan het gevaar.
Opgelet, gevaar! Strikte procedures en een autoritaire stijl zijn heel geschikt, zelfs onontbeerlijk, om rampen te vermijden. Om het even of het nu gaat om een harttransplantatie, een commando-operatie of de werking van een kerncentrale.
Het syndroom van het groentje: een nieuwe medewerker die weinig ervaring heeft in een bedrijf of in een functie beschikt niet over genoeg informatie. Zijn mening vragen heeft weinig zin: hij heeft behoefte aan welomlijnde richtlijnen.
Bron:
.
